The Rabbit School Logo
រូបភាពប្រាប់រឿងរ៉ាវ

រូបភាពប្រាប់រឿងរ៉ាវ

ស្វែងយល់ពីជីវិត សមិទ្ធផល និងសេចក្តីរីករាយប្រចាំថ្ងៃរបស់កុមារ និងយុវជនដែលមានពិការភាពបញ្ញានៅកម្ពុជា តាមរយៈរូបភាពដ៏មានអត្ថន័យ។

ជូនចំពោះការចងចាំប្រកបដោយក្តីស្រឡាញ់៖ លោក ហ៊ុន ទូច ស្ថាបនិកសាលាទន្សាយ
១៤ តុលា ២០២៦ សហគមន៍

ជូនចំពោះការចងចាំប្រកបដោយក្តីស្រឡាញ់៖ លោក ហ៊ុន ទូច ស្ថាបនិកសាលាទន្សាយ

អង្គការសាលាទន្សាយ សូមចែករំលែកនូវដំណឹងមរណភាពរបស់ស្ថាបនិក និងជាអតីតនាយកប្រតិបត្តិជាទីគោរពស្រឡាញ់របស់យើង គឺលោក ហ៊ុន ទូច ប្រកបដោយសេចក្តីក្រៀមក្រំ និងសោកសង្រេងជាទីបំផុត។ លោកបានទទួលមរណភាពដោយសន្តិភាពនៅព្រឹកថ្ងៃទី១៤ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៦ វេលាម៉ោង ៩:១០ នាទីព្រឹក បន្ទាប់ពីបានតស៊ូយ៉ាងអង់អាចជាមួយនឹងជំងឺ។ ក្នុងអំឡុងពេលដ៏សែនលំបាកនេះ ក្តីនឹករលឹក ការបួងសួង និងការចូលរួមរំលែកទុក្ខដ៏ក្រៀមក្រំបំផុតរបស់យើងខ្ញុំ សូមផ្ញើជូនចំពោះក្រុមគ្រួសារ មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ និងអ្នកដែលលោកបានជួយជ្រោមជ្រែងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅទាំងអស់ ពេញមួយដំណើរជីវិតដ៏អស្ចារ្យរបស់លោក។ ចំណុចចាប់ផ្តើមដ៏សាមញ្ញ៖ ផ្កាភ្លើងនៃចលនាមួយ រឿងរ៉ាវរបស់សាលាទន្សាយ គឺជារឿងរ៉ាវរបស់បុរសម្នាក់ដែលបដិសេធមិនព្រមមើលរំលងបញ្ហា។ នៅឆ្នាំ១៩៩៧ លោក ហ៊ុន ទូច គ្រាន់តែជាគ្រូបង្រៀនសាមញ្ញម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែជីវិតដ៏សាមញ្ញនោះបានផ្លាស់ប្តូរជារៀងរហូត នៅថ្ងៃដែលលោកបានទៅទស្សនកិច្ចនៅមជ្ឈមណ្ឌលជាតិទារក និងកុមារ។ នៅទីនោះ លោកបានជួបកុមារមានពិការភាពផ្នែកបញ្ញាចំនួន ៥ នាក់ ដែលជាកុមារដែលសង្គមនាពេលនោះជឿថាមិនអាចរៀនសូត្របាន។ លោក ហ៊ុន ទូច មិនមានជំនឿបែបនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ លោកបានយល់ឃើញថា កុមារទាំងនេះគ្រាន់តែត្រូវការការយល់ចិត្ត ក្តីមេត្តា និងការគាំទ្របន្ថែមដើម្បីអភិវឌ្ឍខ្លួន ហើយលោកក៏បានធ្វើការសម្រេចចិត្តដ៏សំខាន់មួយដើម្បីចាត់វិធានការជួយពួកគេ។ ដោយចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងឧបករណ៍ដ៏សាមញ្ញបំផុតដែលលោកមាន ដូចជា ល្បែងកម្សាន្ត បទចម្រៀង ចលនារាងកាយ និងការយកចិត្តទុកដាក់ដោយគ្មានដែនកំណត់ លោកបានចាប់ផ្តើមបង្រៀនពួកគេ។ បន្តិចម្តងៗ និងគួរឱ្យកត់សម្គាល់ កុមារដែលធ្លាប់តែស្ងៀមស្ងាត់ និងដែលមនុស្សជាច្រើនបានបោះបង់ចោលទៅហើយនោះ បានចាប់ផ្តើមឆ្លើយតប ញញឹម និងចូលរួមប្រាស្រ័យទាក់ទង។ កេរដំណែលដែលបានផ្លាស់ប្តូរជីវិតមនុស្សរាប់ពាន់នាក់ អ្វីដែលផ្តើមចេញពីក្តីស្រមៃតែមួយនៅក្នុងថ្នាក់រៀនដ៏តូចមួយ បានរីកដុះដាលក្លាយជាចលនាផ្លាស់ប្តូរថ្នាក់ជាតិដ៏អស្ចារ្យមួយ។ លោក ហ៊ុន ទូច បានបង្កើតសាលាទន្សាយ និងបានលះបង់ជីវិតដែលនៅសល់របស់លោក ដើម្បីលើកកម្ពស់សិទ្ធិ និងការអប់រំរបស់កុមារ និងយុវជនដែលមានពិការភាពផ្នែកបញ្ញា និងអូទីស្សឹម។ ដោយសារតែចក្ខុវិស័យ ការលះបង់ដោយមិនចេះនឿយហត់ និងជំនឿយ៉ាងមុតមាំលើសក្តានុពលរបស់មនុស្សរបស់លោក កុមាររាប់ពាន់នាក់បានរកឃើញកន្លែងដ៏មានសុវត្ថិភាព និងស្វាគមន៍មួយ ដែលនៅទីបំផុតពួកគេអាចរៀនសូត្រ លូតលាស់ លេងកម្សាន្ត និងស្វែងយល់ពីតម្លៃពិតរបស់ពួកគេ។ ការបន្តរក្សា និងពាំនាំពន្លឺទៅមុខទៀត ការចាកចេញរបស់លោក ហ៊ុន ទូច បានបន្សល់ទុកនូវចន្លោះប្រហោងមួយដែលមិនអាចបំពេញបានឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ស្មារតីរបស់លោកនៅតែរស់រវើកនៅក្នុងគ្រប់ថ្នាក់រៀន គ្រប់ស្នាមញញឹម និងគ្រប់សមិទ្ធផលដែលសិស្សានុសិស្សរបស់យើងសម្រេចបាន។ អង្គការសាលាទន្សាយនៅតែប្តេជ្ញាបន្តកេរដំណែលរបស់លោក។ យើងខ្ញុំសូមប្តេជ្ញាបើកទ្វារនៃការអប់រំឱ្យទូលាយ មានបរិយាបន្ន និងស្វាគមន៍ជានិច្ចសម្រាប់កុមារទាំងឡាយដែលតែងតែត្រូវបានគេបោះបង់ចោល ដើម្បីធានាថាចក្ខុវិស័យរបស់លោកនៅតែបន្តភ្លឺស្វាងសម្រាប់ជំនាន់ក្រោយៗទៀត។ «អ្នកដែលបានផ្តល់ឥទ្ធិពលដល់ជីវិតយើង នឹងឋិតនៅក្នុងបេះដូងរបស់យើងជារៀងរហូត។ សូមអរគុណ លោក ហ៊ុន ទូច ដែលបានបង្ហាញយើងពីអត្ថន័យពិតនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ បរិយាបន្ន និងការលះបង់។» សូមអរគុណសម្រាប់ការគាំទ្ររបស់អ្នក។

អានបន្ថែម
កាហ្វេមិនមែនត្រឹមតែជាភេសជ្ជៈនោះទេ៖ រឿងរ៉ាវរបស់យុវជន ជាហេង
១៤ តុលា ២០២៦ សហគមន៍

កាហ្វេមិនមែនត្រឹមតែជាភេសជ្ជៈនោះទេ៖ រឿងរ៉ាវរបស់យុវជន ជាហេង

ពេលនឹកដល់ក្លិនក្រអូបឈ្ងុយនៃគ្រាប់កាហ្វេដែលទើបលីងថ្មីៗ អ្វីដែលអ្នកគិតដល់មុនគេប្រហែលជាហាងកាហ្វេដ៏គួរឱ្យចង់អង្គុយ ឬកាហ្វេក្តៅៗនៅលើតុផ្ទះបាយដែលកំពុងរង់ចាំឱ្យត្រជាក់។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ពួកយើងនៅអង្គការសាលាទន្សាយ កាហ្វេមិនមែនត្រឹមតែជាភេសជ្ជៈនោះទេ។ វាគឺជាការផ្លាស់ប្តូរជីវិតសម្រាប់សិស្សជាទីស្រឡាញ់របស់យើងម្នាក់។ នាព្រឹកសរទរដូវដ៏ក្តៅស្អុះស្អាប់ក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ យុវជនវ័យ ១៨ឆ្នាំម្នាក់ឈ្មោះ ជាហេង បានធ្វើដំណើរពីផ្ទះទៅសាលារៀនដោយខ្លួនឯងយ៉ាងឯករាជ្យនៅលើកង់អគ្គិសនីរបស់គេ។ ដូចសិស្សដទៃទៀតនៅអង្គការសាលាទន្សាយ (RSO) ដែរ ជាហេង មានវិបត្តិដោនស៊ីនដ្រូម (Down syndrome)។ ក្រុមគ្រួសាររបស់គេចាប់ផ្តើមកត់សម្គាល់ឃើញភាពខុសប្លែក នៅពេលដែលគេមានការវិវឌ្ឍយឺតជាងមិត្តភក្តិរួមវ័យនៅឯសាលាចាស់របស់គេ។ បន្ទាប់ពីគ្រូពេទ្យបានណែនាំអំពីអង្គការសាលាទន្សាយ ក្រុមគ្រួសាររបស់គេក៏បានសម្រេចចិត្តបញ្ជូនគេឱ្យមករៀននៅទីនេះ។ កាលពីគេចូលរៀនដំបូង គ្រូរបស់គេបានរៀបរាប់ថាគេជាក្មេងដែលរពឹស និងអៀនច្រើន ប៉ុន្តែក្នុងរយៈពេល ៤ ឆ្នាំកន្លងមកនេះ លោក សៀ សាវ៉ាង បានកត់សម្គាល់ថា៖ «គាត់មានការរីកចម្រើនយ៉ាងច្រើនទៅលើបំណិនសង្គម និងការជួយខ្លួនឯង។ ពេលនេះគាត់មានឯករាជ្យភាពជាងមុនឆ្ងាយណាស់។ គាត់អាចចូលរួម និងប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយអ្នកដទៃនៅក្នុងព្រឹត្តិការណ៍ សិក្ខាសាលា ឬការជួបជុំផ្សេងៗរួមជាមួយអ្នកគ្រប់គ្នា។ ឥឡូវនេះ គាត់ក៏អាចធ្វើដំណើរទៅ និងមកពីសាលារៀនដោយខ្លួនឯងទាំងស្រុងផងដែរ។» ជាហេង គឺជាយុវជនដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់ និងមានសម្តីទន់ភ្លន់ម្នាក់ ដែលតែងតែត្រៀមខ្លួនជាស្រេចក្នុងការលើកដៃប៉ះគ្នា (High-five)។ ស្នាមញញឹម និងការស្វាគមន៍យ៉ាងរាក់ទាក់របស់គេ បានធ្វើឱ្យព្រឹកព្រលឹមរបស់យើងស្រស់បំព្រង។ ឪពុករបស់គេបានចែករំលែកថា៖ «បន្ទាប់ពីកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំបានចូលរៀននៅសាលាទន្សាយ ខ្ញុំឃើញគាត់មានការរីកចម្រើនជាច្រើន។ គាត់កាន់តែមានសុជីវធម៌ ចេះប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយពួកយើងបានល្អជាងមុន និងចេះទទួលខុសត្រូវ។» នៅផ្ទះ ជាហេង ដំណើរការហាងកាហ្វេខ្នាតតូចផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេ ក្រោមការជួយគាំទ្រពីគ្រួសារ និងអង្គការសាលាទន្សាយ។ បន្ទាប់ពីការវាយតម្លៃលើជំនាញរបស់គេ ពួកយើងបានរកឃើញថា ជំនាញឆុងកាហ្វេគឺជាជំនាញដែលស័ក្តិសមបំផុតសម្រាប់គេ។ ទោះបីជាគេរៀនយឺតក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែគេបានខិតខំប្រឹងប្រែងអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីរៀនសូត្រ សរសេរ អាន និងគិតលេខ។ អ្នកជិតខាងរបស់គេគឺជាអតិថិជនដ៏គាំទ្រម្នាក់ ហើយអាជីវកម្មរបស់គេកំពុងតែរីកចម្រើនបន្តិចម្តងៗ។ ដូចដែលឪពុករបស់គេបានលើកឡើងថា៖ «ពេលនេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍សប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ដែលកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំមានអនាគតផ្ទាល់ខ្លួន។ ខ្ញុំ និងភរិយាលែងព្រួយបារម្ភថាគាត់នឹងពឹងផ្អែកលើពួកយើងនៅពេលដែលពួកយើងចាស់ជរាទៀតហើយ ពោលគឺគាត់នឹងអាចចិញ្ចឹមជីវិតដោយខ្លួនឯងបាន។» ភាពជោគជ័យរបស់ ជាហេង បានបង្ហាញថា នៅពេលដែលសហគមន៍ គ្រួសារ និងដៃគូសហការរួបរួមគ្នា នោះយើងអាចបង្កើតឱកាសផ្លាស់ប្តូរជីវិតបាន។ ប៉ុន្តែ នៅមានសិស្សជាច្រើនទៀតដែលកំពុងរង់ចាំឱកាសរបស់ពួកគេ។ អង្គការសាលាទន្សាយកំពុងសកម្មក្នុងការស្វែងរកការគាំទ្រ លើកកម្ពស់ការយល់ដឹង និងតស៊ូមតិដើម្បីការអប់រំប្រកបដោយសមធម៌ ការងារបរិយាបន្ន និងការបញ្ចប់ការរើសអើង។ ការគាំទ្រអង្គការសាលាទន្សាយ មានន័យថាជាការផ្តល់អនាគតសម្រាប់កុមារ និងយុវជនដែលមានពិការភាពផ្នែកបញ្ញា និងអូទីស្សឹម ដោយផ្តល់ឱកាសឱ្យពួកគេឃើញថា ពួកគេក៏អាចមានសមត្ថភាពដូចមនុស្សទូទៅដែរ។ សូមអរគុណសម្រាប់ការគាំទ្រដោយឥតលក្ខខណ្ឌរបស់អ្នកក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានខែកន្លងមកនេះ។ ប្រសិនបើអ្នកមានឱកាសមកទស្សនាអង្គការសាលាទន្សាយ កុំភ្លេចចូលទៅកាន់ហាងកាហ្វេរបស់ ជាហេង ដែលមិនឆ្ងាយពីសាលាប៉ុន្មាននោះទេ៖ វាជាតូបតូចមួយនៅខាងមុខផ្ទះរបស់គេ ដែលងាយស្រួលនឹងមើលឃើញបំផុតនៅពេលដែលអ្នកទៅដល់តំបន់ផ្ទះរបស់គេ។ https://youtu.be/iqYcMw-G_wQ ដោយក្តីដឹងគុណ, សាលាទន្សាយ

អានបន្ថែម
គ្មានកុមារណាម្នាក់ត្រូវបានបដិសេធឡើយ៖ រយៈពេល ២៩ឆ្នាំ ហើយនៅតែបន្តបេសកកម្មយ៉ាងរឹងមាំ
១៤ តុលា ២០២៦ ការអប់រំ

គ្មានកុមារណាម្នាក់ត្រូវបានបដិសេធឡើយ៖ រយៈពេល ២៩ឆ្នាំ ហើយនៅតែបន្តបេសកកម្មយ៉ាងរឹងមាំ

នៅក្រោមអាកាសធាតុដ៏កក់ក្តៅ កុមារា កុមារីបានដើរលេងពេញបរិវេណនៃអង្គការសាលាទន្សាយ។ ខ្លះកំពុងលេងជាមួយមិត្តរួមតុក្នុងថ្នាក់រៀន ខ្លះកំពុងរត់លេងនៅទីធ្លា ខ្លះទៀតនៅអាហារដ្ឋាន ខណៈខ្លះទៀតកំពុងអង្គុយអានសៀវភៅយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នៅតាមជ្រុងនៃថ្នាក់រៀនរបស់ពួកគេ។ នៅពេលអ្នកដើរតាមច្រករបៀង ដែលមានក្មេងៗរត់ដេញប្រឡែងគ្នាឆ្លងកាត់អ្នក អ្នកច្បាស់ជាបានឮសំឡេងដ៏ខ្លាំង និងមានអំណាចមួយ ដែលអ្នកមិនអាចច្រឡំជាមួយអ្នកផ្សេងបានឡើយថា៖ «ក្មួយៗ កុំរត់លឿនពេក!»។ ជាមួយនឹងក្រែមលាបមាត់ពណ៌ស៊ីជម្ពូលាយស្វាយ ស្បែកស្រអែម សក់ពណ៌ត្នោតលាយស្កូវបន្តិចបន្តួច និងមានរូបរាងធាត់បន្តិច កំពុងដើរតាមច្រករបៀង អ្នកស្រី ញ៉ែម ណាវី បានបង្រៀននៅអង្គការសាលាទន្សាយតាំងពីឆ្នាំ១៩៩៨ មកម៉្លេះ ពោលគឺជិត ២៩ឆ្នាំមកហើយ ដែលស្មារតីនេះនៅតែបន្តយ៉ាងសកម្ម។ អ្នកស្រី ណាវី បានរៀបរាប់ថា៖ «កាលពីខ្ញុំចូលរួមជាមួយសាលាទន្សាយដំបូង មានតែរូបខ្ញុំ លោក ហ៊ុន ទូច (ស្ថាបនិក និងជាអតីតនាយកអង្គការសាលាទន្សាយ) និងលោកគ្រូអ្នកគ្រូមួយចំនួនតូចប៉ុណ្ណោះដែលមកបង្រៀននៅទីនេះ»។ អ្នកស្រី ណាវី បានបង្រៀននៅអង្គការសាលាទន្សាយតាំងពីដើមដំបូងមកម្ល៉េះ។ អ្នកស្រីបានចែករំលែកថា កាលពីពេលនោះ សាលាទន្សាយគ្រាន់តែជាផ្នែកតូចមួយនៃមណ្ឌលកុមារកំព្រារបស់រដ្ឋប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកស្រីបានកត់សម្គាល់ឃើញពីរបៀបដែលកុមារមានពិការភាពត្រូវបានសង្គមរើសអើង ពោលគឺគ្មានសាលារៀន គ្មានថ្នាក់រៀន និងគ្មានគ្រូបង្រៀនណាហ៊ានទទួលស្វាគមន៍ពួកគេឡើយ។ មិនត្រឹមតែមានការរើសអើងយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរចំពោះកុមារទាំងនេះប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងមានគ្រូបង្រៀនឯកទេសខាងការអប់រំបរិយាបន្ននៅកម្ពុជាតិចតួចបំផុតផងដែរ។ អ្នកស្រីមានក្តីអាណិតអាសូរយ៉ាងជ្រាលជ្រៅចំពោះពួកគេ មានអារម្មណ៍សង្វេគចំពោះស្ថានភាពរបស់ពួកគេយ៉ាងខ្លាំង និងបានសម្រេចចិត្តបន្តរួមរស់ជាមួយអង្គការសាលាទន្សាយចាប់តាំងពីពេលនោះមក។ អ្នកស្រីបានចែករំលែក ដោយរំលឹកពីការចងចាំអំពីថ្នាក់រៀនសមាហរណកម្មដំបូងបង្អស់របស់សាលាទន្សាយនៅក្នុងសាលារដ្ឋថា៖ «កាលណោះ ខ្ញុំបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែកពីរបៀបដែលកុមារទាំងនោះត្រូវបានគេប្រព្រឹត្តដាក់។ គេតែងតែចាត់ទុកពួកគេថាជាមនុស្សឆ្កួត ល្ងង់ និងមានកាយសម្បទាមិនគ្រប់គ្រាន់។ អ្នកខ្លះថែមទាំងចោទប្រកាន់ថា សិស្សរបស់យើងត្រូវបណ្តាសា ហើយខ្លាចបណ្តាសានេះឆ្លងដល់កូនៗរបស់ពួកគេទៀតផង។ វាជារឿងដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ណាស់»។ សូម្បីតែអ្នកស្រីផ្ទាល់ ដែលជាគ្រូបង្រៀន ក៏មិនអាចគេចផុតពីការរើសអើងទាំងនោះដែរ។ អ្នកស្រីទទួលរងនូវការរិះគន់ពីមនុស្សមួយចំនួនដែលបាននិយាយថា៖ «គ្រូដែលបង្រៀនក្មេងឆ្កួតទាំងនោះ ច្បាស់ជាឆ្កួតដែរហើយ»។ អ្នកស្រីរំលឹកថា អ្នកខ្លះមិនហ៊ានសូម្បីតែប៉ះពាល់គ្រូបង្រៀន ឬសិស្សឡើយ។ ពួកគេឈរនៅឆ្ងាយ ច្រត់ចង្កេះ សម្លឹងមើលតាំងពីក្បាលដល់ចុងជើងដោយក្តីខ្ពើមរអើមបំផុត។ ទោះបីជាជួបប្រទះរឿងរ៉ាវទាំងអស់នេះក៏ដោយ ក៏អ្នកស្រីនៅតែសម្រេចចិត្តនៅជាមួយអង្គការសាលាទន្សាយ ដោយលះបង់ទាំងកម្លាំងកាយ និងកម្លាំងចិត្តដើម្បីបង្រៀនកុមារដែលមានពិការភាពផ្នែកបញ្ញា និងអូទីស្សឹម។ អ្នកស្រីមានប្រសាសន៍បណ្តើរ អួលដើមក និងស្រក់ទឹកភ្នែកបណ្តើរថា៖ «ខ្ញុំបានប្រាប់ខ្លួនឯងថា ខ្ញុំត្រូវតែបន្តផ្ទេរចំណេះដឹងដែលពិបាករកនេះទៅកាន់ជំនាន់ក្រោយ។ ខ្ញុំក្តាប់នូវចំណេះដឹងទាំងនេះ ហើយខ្ញុំចែករំលែកវាដោយឥតគិតថ្លៃដល់គ្រូបង្រៀនវ័យក្មេង ដើម្បីឱ្យពួកគេអាចឈរយ៉ាងរឹងមាំដូចខ្ញុំ ព្រមទាំងមានសមត្ថភាពការពារ និងបង្រៀនកុមារជំនាន់ក្រោយ។ នេះគឺជាបេះដូង និងព្រលឹងរបស់ខ្ញុំ។ សាលាទន្សាយគឺជាផ្ទះទីមួយរបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំបដិសេធមិនចាកចេញឡើយ»។ អ្នកស្រី ណាវី បានលះបង់ពេលវេលាជិត ២៩ឆ្នាំនៃជីវិតរបស់អ្នកស្រី ដើម្បីអង្គការសាលាទន្សាយ។ អ្នកស្រីបានឆ្លងកាត់នូវភាពលំបាកលំបិន ឧបសគ្គរាប់មិនអស់ និងដំណើរដ៏សែនលំបាកបំផុតរួមគ្នាជាមួយសាលាមួយនេះ។ អ្នកស្រីមានប្រសាសន៍ថា៖ «បំណងប្រាថ្នាដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុតរបស់ខ្ញុំគឺ ចង់ឃើញលោកគ្រូអ្នកគ្រូមិនបោះបង់ការតស៊ូក្នុងការស្វែងរកវិធីសាស្ត្របង្រៀនថ្មីៗ ដោយបង្កើតផ្លូវសម្រាប់កុមារទាំងនេះឱ្យចេះនូវជំនាញជីវិតជាមូលដ្ឋាន។ ទោះបីជាពួកគេមិនអាចរៀនសូត្រដូចក្មេងទូទៅក៏ដោយ ក៏ពួកគេអាចរៀននិយាយ រៀនទំនាក់ទំនង និងចូលរួមក្នុងសង្គមបាន។ ខ្ញុំចង់ឃើញពួកគេអាចដើរហើរយ៉ាងសេរីនៅក្នុងសង្គមដូចអ្នកដទៃដែរ»។ អ្នកស្រីយល់សប្តិចង់ឃើញសាលាទន្សាយមានការរីកចម្រើន ដោយអាចសាងសង់ថ្នាក់រៀនបានគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីកុំឱ្យមានកុមារណាម្នាក់ត្រូវបានគេបដិសេធទៀត។ នៅមានកុមារមានពិការភាពជាច្រើនទៀតដែលកំពុងរង់ចាំឱកាសរបស់ពួកគេ ប៉ុន្តែសាលារៀននៅខ្វះខាតបន្ទប់ដើម្បីទទួលពួកគេនៅឡើយ។ «សាលាទន្សាយគឺជាកន្លែងដែលកុមារដែលគេបោះបង់ចោល រៀនសូត្រដើម្បីអភិវឌ្ឍខ្លួន។ ប្រសិនបើអ្នកចង់ផ្លាស់ប្តូរជីវិតរបស់កុមារដែលមានពិការភាពផ្នែកបញ្ញា និងអូទីស្សឹមទាំងនេះ ទ្វាររបស់យើងគឺតែងតែបើកចំហជានិច្ច។»

អានបន្ថែម