កាហ្វេមិនមែនត្រឹមតែជាភេសជ្ជៈនោះទេ៖ រឿងរ៉ាវរបស់យុវជន ជាហេង

ពេលនឹកដល់ក្លិនក្រអូបឈ្ងុយនៃគ្រាប់កាហ្វេដែលទើបលីងថ្មីៗ អ្វីដែលអ្នកគិតដល់មុនគេប្រហែលជាហាងកាហ្វេដ៏គួរឱ្យចង់អង្គុយ ឬកាហ្វេក្តៅៗនៅលើតុផ្ទះបាយដែលកំពុងរង់ចាំឱ្យត្រជាក់។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ពួកយើងនៅអង្គការសាលាទន្សាយ កាហ្វេមិនមែនត្រឹមតែជាភេសជ្ជៈនោះទេ។ វាគឺជាការផ្លាស់ប្តូរជីវិតសម្រាប់សិស្សជាទីស្រឡាញ់របស់យើងម្នាក់។

នាព្រឹកសរទរដូវដ៏ក្តៅស្អុះស្អាប់ក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ យុវជនវ័យ ១៨ឆ្នាំម្នាក់ឈ្មោះ ជាហេង បានធ្វើដំណើរពីផ្ទះទៅសាលារៀនដោយខ្លួនឯងយ៉ាងឯករាជ្យនៅលើកង់អគ្គិសនីរបស់គេ។ ដូចសិស្សដទៃទៀតនៅអង្គការសាលាទន្សាយ (RSO) ដែរ ជាហេង មានវិបត្តិដោនស៊ីនដ្រូម (Down syndrome)។ ក្រុមគ្រួសាររបស់គេចាប់ផ្តើមកត់សម្គាល់ឃើញភាពខុសប្លែក នៅពេលដែលគេមានការវិវឌ្ឍយឺតជាងមិត្តភក្តិរួមវ័យនៅឯសាលាចាស់របស់គេ។ បន្ទាប់ពីគ្រូពេទ្យបានណែនាំអំពីអង្គការសាលាទន្សាយ ក្រុមគ្រួសាររបស់គេក៏បានសម្រេចចិត្តបញ្ជូនគេឱ្យមករៀននៅទីនេះ។

កាលពីគេចូលរៀនដំបូង គ្រូរបស់គេបានរៀបរាប់ថាគេជាក្មេងដែលរពឹស និងអៀនច្រើន ប៉ុន្តែក្នុងរយៈពេល ៤ ឆ្នាំកន្លងមកនេះ លោក សៀ សាវ៉ាង បានកត់សម្គាល់ថា៖ «គាត់មានការរីកចម្រើនយ៉ាងច្រើនទៅលើបំណិនសង្គម និងការជួយខ្លួនឯង។ ពេលនេះគាត់មានឯករាជ្យភាពជាងមុនឆ្ងាយណាស់។ គាត់អាចចូលរួម និងប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយអ្នកដទៃនៅក្នុងព្រឹត្តិការណ៍ សិក្ខាសាលា ឬការជួបជុំផ្សេងៗរួមជាមួយអ្នកគ្រប់គ្នា។ ឥឡូវនេះ គាត់ក៏អាចធ្វើដំណើរទៅ និងមកពីសាលារៀនដោយខ្លួនឯងទាំងស្រុងផងដែរ។»

ជាហេង គឺជាយុវជនដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់ និងមានសម្តីទន់ភ្លន់ម្នាក់ ដែលតែងតែត្រៀមខ្លួនជាស្រេចក្នុងការលើកដៃប៉ះគ្នា (High-five)។ ស្នាមញញឹម និងការស្វាគមន៍យ៉ាងរាក់ទាក់របស់គេ បានធ្វើឱ្យព្រឹកព្រលឹមរបស់យើងស្រស់បំព្រង។ ឪពុករបស់គេបានចែករំលែកថា៖ «បន្ទាប់ពីកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំបានចូលរៀននៅសាលាទន្សាយ ខ្ញុំឃើញគាត់មានការរីកចម្រើនជាច្រើន។ គាត់កាន់តែមានសុជីវធម៌ ចេះប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយពួកយើងបានល្អជាងមុន និងចេះទទួលខុសត្រូវ។»

នៅផ្ទះ ជាហេង ដំណើរការហាងកាហ្វេខ្នាតតូចផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេ ក្រោមការជួយគាំទ្រពីគ្រួសារ និងអង្គការសាលាទន្សាយ។ បន្ទាប់ពីការវាយតម្លៃលើជំនាញរបស់គេ ពួកយើងបានរកឃើញថា ជំនាញឆុងកាហ្វេគឺជាជំនាញដែលស័ក្តិសមបំផុតសម្រាប់គេ។ ទោះបីជាគេរៀនយឺតក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែគេបានខិតខំប្រឹងប្រែងអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីរៀនសូត្រ សរសេរ អាន និងគិតលេខ។ អ្នកជិតខាងរបស់គេគឺជាអតិថិជនដ៏គាំទ្រម្នាក់ ហើយអាជីវកម្មរបស់គេកំពុងតែរីកចម្រើនបន្តិចម្តងៗ។ ដូចដែលឪពុករបស់គេបានលើកឡើងថា៖ «ពេលនេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍សប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ដែលកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំមានអនាគតផ្ទាល់ខ្លួន។ ខ្ញុំ និងភរិយាលែងព្រួយបារម្ភថាគាត់នឹងពឹងផ្អែកលើពួកយើងនៅពេលដែលពួកយើងចាស់ជរាទៀតហើយ ពោលគឺគាត់នឹងអាចចិញ្ចឹមជីវិតដោយខ្លួនឯងបាន។»

ភាពជោគជ័យរបស់ ជាហេង បានបង្ហាញថា នៅពេលដែលសហគមន៍ គ្រួសារ និងដៃគូសហការរួបរួមគ្នា នោះយើងអាចបង្កើតឱកាសផ្លាស់ប្តូរជីវិតបាន។ ប៉ុន្តែ នៅមានសិស្សជាច្រើនទៀតដែលកំពុងរង់ចាំឱកាសរបស់ពួកគេ។ អង្គការសាលាទន្សាយកំពុងសកម្មក្នុងការស្វែងរកការគាំទ្រ លើកកម្ពស់ការយល់ដឹង និងតស៊ូមតិដើម្បីការអប់រំប្រកបដោយសមធម៌ ការងារបរិយាបន្ន និងការបញ្ចប់ការរើសអើង។

ការគាំទ្រអង្គការសាលាទន្សាយ មានន័យថាជាការផ្តល់អនាគតសម្រាប់កុមារ និងយុវជនដែលមានពិការភាពផ្នែកបញ្ញា និងអូទីស្សឹម ដោយផ្តល់ឱកាសឱ្យពួកគេឃើញថា ពួកគេក៏អាចមានសមត្ថភាពដូចមនុស្សទូទៅដែរ។

សូមអរគុណសម្រាប់ការគាំទ្រដោយឥតលក្ខខណ្ឌរបស់អ្នកក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានខែកន្លងមកនេះ។ ប្រសិនបើអ្នកមានឱកាសមកទស្សនាអង្គការសាលាទន្សាយ កុំភ្លេចចូលទៅកាន់ហាងកាហ្វេរបស់ ជាហេង ដែលមិនឆ្ងាយពីសាលាប៉ុន្មាននោះទេ៖ វាជាតូបតូចមួយនៅខាងមុខផ្ទះរបស់គេ ដែលងាយស្រួលនឹងមើលឃើញបំផុតនៅពេលដែលអ្នកទៅដល់តំបន់ផ្ទះរបស់គេ។

https://youtu.be/iqYcMw-G_wQ

ដោយក្តីដឹងគុណ,
សាលាទន្សាយ